نخستین ِ کلمات
آه بود وُ
خاطره ای
که رو به پنجره ای
در جماران باز می شد
*
روایت اصلی این است :
باران مردم بود وُ
یک صندلی
که تنها ، که آرام
که سپید
آن بالا نشسته بود
سیلاب مردم بود وُ
نخستین کلمات
که آه بود وُ
دریغ
و تو
که یادگار بزرگترین اتفاق قرن بودی
یادگار مردی
که آفتاب
از خانه اش با احترام طلوع می کرد
*
روایت اصلی این است
خطیب خلوت پدر !
تو گریسته بودی
نه با چشمانت
تو فریاد بغض بودی
نه در لبانت
تو بارانی از مردم بودی
بر روایتی از تاریخ
روایتی که خواجه در شیرازش
صدای سخن عشق خواند وُ
یادگاری که در این گنبد دوار نوشت !
*
حالا چند سالی می گذرد
مثلا سیزده
میهمانان ناخوانده
یک به یک
از راه می رسند
روایت اصلی
آرام آرام
فراموش می شود وُ
راویان جدید
قصه ای ساز می کنند
که چشم ِ ای از باران مردم
نشان نمی دهد !
من : سينا علي محمدي ( شاعر / منتقد / روزنامه نگار )